Na naszych półkach stoi „czerwona herbata Golden Monkey” — w kategorii „Czarne”. To nie bałagan w sklepie, tylko czterysta lat nieporozumienia między Chinami a Europą.
Skąd dwa imiona jednej herbaty?
Chińczycy nazywają herbaty po kolorze naparu: ten w filiżance jest rubinowy, więc hong cha — „czerwona herbata”. Europa, do której susz płynął miesiącami w ładowniach, nazwała go po kolorze liści: ciemnym, prawie czarnym. Obie strony patrzyły na to samo — tylko na różnych etapach.
Zamieszanie robi się kompletne, gdy dodać, że „czarna herbata” po chińsku — hei cha — to zupełnie inna rodzina: herbaty dojrzewające, poddane fermentacji, jak te z naszej półki ciemne (Hei Cha). Dlatego kategorię nazywamy czarne (Hong Cha) — tak, jak szukają jej polscy klienci — ale na etykietach uczciwie piszemy „czerwona”.
Co to zmienia w smaku?
Nazwa niczego — ale mówi, czego szukać. Chińskie hong cha to inna szkoła niż mieszanki znane z angielskich śniadań: rzadziej cierpkie i garbnikowe, częściej słodowe i miodowe, z nutą kakao, karmelu, suszonych owoców. Pije się je bez mleka i cukru — nie z zasady, po prostu niczego tu nie brakuje.
Jak parzyć czerwoną (czyli naszą czarną)?
To najbardziej wyrozumiała rodzina herbat. Woda 90–95°C, w gaiwanie krótkie parzenia od 10–15 sekund, w kubku dwie–trzy minuty. Przetrzymasz — zrobi się mocniejsza, ale nie tak gorzka jak przetrzymana zielona.
Ściąga na zakupy
- Hong cha, „czerwona” — u nas: czarne. Klasyczna herbata do codziennego picia; słód, miód, suszone owoce.
- Hei cha — u nas: ciemne. Herbaty dojrzewające, ziemiste i głębokie; osobna półka i osobna opowieść.
- Rooibos, „czerwonokrzew”. W ogóle nie jest herbatą — ale w sklepach bywa trzecim znaczeniem słowa „czerwona”, więc czytaj etykiety.
Różnicę najlepiej sprawdzić w praktyce: weź po 10 gramów jednej czerwonej i jednej ciemnej i porównaj je wieczorem, parzenie po parzeniu.
Zobacz w sklepie: czarne herbaty (hong cha) · ciemne hei cha