Nazwa herbaty prawie zawsze mówi, skąd pochodzi. Bi Luo Chun to konkretne wzgórza nad jeziorem Tai, Liu Pao to jedno miasteczko w Guangxi. Kiedy zna się mapę, katalog przestaje być listą dziwnych słów.
Yunnan
Południowy zachód, granica z Birmą i Laosem. Stąd pochodzi pu-erh i tutaj rosną najstarsze krzewy herbaciane, niektóre liczone w setkach lat. Wysokość, mgła i duża amplituda temperatur między dniem a nocą dają liść gruby i mocny.
Yunnańskie herbaty czerwone, znane jako Dian Hong, mają w sobie słodycz kakao i suszonych daktyli. Pu-erh z tego samego regionu potrafi być zupełnie inny w zależności od tego, czy jest surowy, czy dojrzewał w kontrolowanej wilgoci.
Fujian
Wybrzeże na południowym wschodzie i prawdopodobnie najbardziej wszechstronny region Chin. Stąd biorą się herbaty białe: Srebrne Igły z samych pąków, Biała Piwonia z pąka i dwóch listków, Shou Mei z liścia starszego i tańszego, ale nie gorszego.
W Fujianie powstają też herbaty jaśminowe. Liść przesypuje się świeżymi kwiatami przez kilka nocy z rzędu, za każdym razem wymieniając kwiaty na nowe. Im więcej powtórzeń, tym głębszy zapach, i dlatego jaśminowe potrafią się tak bardzo różnić ceną.
Z gór Wuyi na północy regionu pochodzą oolongi skaliste o wyraźnie mineralnym posmaku, a Golden Monkey to tutejsza herbata czerwona ze złotymi pąkami w suchym liściu.
Anhui
Wschodnie Chiny, góry Huangshan. Rośnie tu Mao Feng, zielona herbata o wąskim, skręconym liściu i wyraźnie kwiatowym zapachu. Z Anhui pochodzi również Keemun, czerwona herbata, którą Brytyjczycy pokochali na tyle, że stała się podstawą wielu mieszanek śniadaniowych.
Zhejiang i Jiangsu
Dwie sąsiadujące prowincje nad Morzem Wschodniochińskim, obie znane z zielonych herbat. Z Zhejiang pochodzi Long Jing o płaskim, prasowanym liściu i smaku prażonych orzechów. Z Jiangsu, znad jeziora Tai, Bi Luo Chun.
Bi Luo Chun ma pewną osobliwość: krzewy rosną wymieszane z drzewami owocowymi, morelami i śliwami, a liść przejmuje część tego zapachu. Nazwa znaczy mniej więcej „szmaragdowe wiosenne spirale” i opisuje kształt zwiniętego listka.
Guangxi
Południe, przy granicy z Wietnamem. Stąd Liu Pao, herbata ciemna z rodziny hei cha, dojrzewająca w koszach. Kiedyś płynęła rzekami do portów i dalej do robotników w kopalniach Malezji, i to właśnie długi transport w wilgotnym klimacie ukształtował jej smak: ziemisty, głęboki, z nutą wilgotnego drewna.
W przeciwieństwie do zielonych, ciemne herbaty z wiekiem stają się lepsze. Kilkuletni Liu Pao jest łagodniejszy i słodszy od świeżego.
Po co to wiedzieć
Region nie jest gwarancją jakości, bo w każdym robi się herbatę dobrą i słabą. Ale podpowiada, czego się spodziewać: z Fujianu raczej kwiatowo i delikatnie, z Yunnanu mocno i słodko, z Guangxi ziemiście. To wystarczy, żeby wybrać coś nowego i nie trafić przypadkiem w smak, którego się nie lubi.
Zobacz w sklepie: chińskie herbaty według typów · herbata na wagę